Yıpranmış bir çadırın içinde. . Tek oğlunu kaybeden anne, tedavisiz hastalıkla mücadele ediyor
Yazan & Doğrulayan: 4Relief Saha Editör Ekibi
Kayıtlı Bağımsız STK | Doğrulanmış Saha Raporu
Warda Abu Saraya'nın hikayesi Gazze Şeridi'ndeki yerinden edilmiş hastaların acılarını somutlaştırıyor. Savaşın etkisi sadece sevdiklerinin ve evlerinin kaybıyla sınırlı kalmıyor, aynı zamanda hastaları tedavi hakkından mahrum bırakıyor ve en basit hareket araçlarına ve tıbbi bakıma erişimi zorlaştırıyor.
51 yaşındaki Warda Abu Saraya artık yürüyemiyor. Savaş sırasında tek oğlu Ahmed'i (20 yaşında) kaybettiğinden beri sağlık durumu giderek kötüleşmeye başladı ve Cebaliye'deki evinden birkaç kez yerinden edildikten sonra bugüne kadar Gazze Şehri'nin batısında yıpranmış bir çadırda yatalak durumda kaldı.
Warda, sürekli yerinden edilmenin sahip olduğu her şeyi kaybetmesine neden olduğunu, hastalıkların gün geçtikçe daha da ağırlaştığını söylüyor. Sol bacağında bel fıtığı ve felç geçirmesinin yanı sıra şeker hastalığı ve yüksek tansiyondan da muzdarip olan kadın, artık yardım almadan yürüyemiyor ve ihtiyaçlarını karşılayamıyor.
Tek oğlunun şehadetinin hayatında bir dönüm noktası olduğunu doğruluyor: "Ahmet'in şehadetinden sonra sağlığım, psikolojik ve maddi durumum kötüleşti. Zorlukla yürüyebiliyordum ama bugün yürüme yeteneğimi tamamen kaybettim."
Acil tedaviye ihtiyacı olmasına rağmen maddi kaynaklar tıbbi bakım almasına engel teşkil ediyor. Alamadığı için bir haftadan fazla süredir kan pıhtılaşması ilacı almayı bırakmış, ayrıca doktorların gerektirdiği tıbbi testleri yapamıyor veya düzenli olarak hastanelere gidemiyor.
Şöyle ekledi: "Benden tomografi çektirmemi istediler ama sadece Deir al-Balah'ta mevcut ve ulaşamıyorum. Ulaşım için param yok, hareket etmeme yardımcı olacak tekerlekli sandalyem bile yok."
Bugün yaşamaya zar zor müsait olan bir çadırda yaşayan Warda, sürekli uyumasını engelleyen ağrılar çekerken, yaz sıcakları sağlık sorunlarını artırıyor. Durumunun kötüleşmesi sonucu sağlık sorunları yaşadıktan sonra oğlunun şehadet yıl dönümünü hastanede geçirdiğini üzülerek hatırlıyor.
Warda tedavi olma ve yürüme yeteneğini yeniden kazanma fırsatından başka bir şey istemiyor. Tekrarlanan yerinden edilme dalgaları sırasında eşyalarının çoğunu kaybettikten sonra tekerlekli sandalyeye, daha uygun bir çadıra, yatağa ve şilteye ve bazı temel ev eşyalarına ihtiyacı var.
Umm Ahmed sözlerini şöyle bitiriyor: "Tedavi edilmeyi ve tekrar yürüyebilmeyi umuyorum. Tek umduğum bu."